|
22.júlí 2008
09.júní 2008
05.maí 2008
Að láta drauminn rætast.
Ég lærði snemma að umgangast hesta af virðingu og þá ekki endilega af góðri reynslu ,en reynslan hefur líka kennt mér að gefast aldrei upp, því með áhuga og eljusemi er hægt að láta alla sína drauma rætast.
Fimm ára var ég búin að detta í fyrsta skipti af baki það var búið að sparka í mig nokkrum sinnum og stíga ofan á mig álíka oft.
Ekki heillavænleg byrjun það, samt var ég að þrjóskast við að fara ein með beisli niður á tún og sækja Gránu gömlu ,sem var hið mesta illyrmi og fúllind með afbrigðum, bara til að freista þess að komast aðeins á bak.
Ég var alltaf aðeins hrædd eftir að ég fékk byltuna af honum Rauð.
Hann var nú ekki skapvondur eins og Grána en ég fór á bak á honum berbakt og hann var nú bara að bita gras í hlaðinu heima þegar bróðir minn kemur óvænt fyrir horn með einhverjum hávaða .
Rauð verður bilt við og hleypur af stað með mig.
Ég hékk nú eitthvað á til að byrja með og fann nú svosem ekki til hræðslu fyrr en ég fór að líta niður og sá hvað jörðin var á mikilli ferð, þá stífnaði ég upp og datt af. Ekki meiddi ég mig nú mikið en mér var brugðið og í mörg ár á eftir var ég hrædd við að fara hratt á hesti.
Af einskærri þrjósku og einurð gaf ég mig ekki fyrr en ég var farin að ná tökum á því að ríða aftur, fyrst fetið, svo brokk og tölt, þá valhopp og harðastökk,og um tíu ára aldurinn var ég orðin óhrædd sem fyrr.
Eftir þessa eldskírn hefur hestamennskan alltaf verið mitt áhugamál og þegar ég var innt eftir því hvað ég ætlaði að verða þegar ég yrði stór var svarið iðulega hestakona. Ég hef verið heppin að hafa haft foreldra mína með mér í þessu til að byrja með og svo síðar fór ég sjálf að temja hjá góðu fólki.
Draumurinn var þó alltaf að fara á Hóla og læra greinina þar.
Eitthvað dróst nú samt að komast þangað.
Ástæðurnar voru sennilega margar en það sem án efa hafði mest áhrif var það að á þessum árum var álitið á Hólaskóla misjafnt og ég kannski svo óheppin að lenda oft í kringum fólk sem hafði ekki mikla trú á því starfi sem Hólar voru að gera á þessum árum.
Ungur barnsandinn fór að efast um það hvor Hólar væri sniðugur kostur sem framtíðarmenntun. Því varð úr að ég lét aðra menntun ganga fyrir þó svo ég hefði mestan áhuga á hestunum.
Nú seinni ár hefur það svo sannað sig, svo ekki verður um villst að þeir sem útskrifast frá Hólum eru að hafa mikil áhrif á þróun hestamennskunnar í landinu.
Sú skoðun sem ég tók mér sem unglingur af mér eldra fólki hefur því breyst mikið og nokkuð síðan hugurinn fór að leita til Hóla aftur.
Þar sem ég er nú komin með fjölskyldu og get ekki hugsað mér að fara að slíta mig upp og fara í skóla norður í land frá henni eða hluta af henni, hef ég í samráði við betri helminginn samt mikið velt því fyrir mér hvernig best sé að halda á spöðunum til að fá þennan gamla draum til að rætast.
Þar kemur sér vel að hafa verið þrjósk einu sinni því ég veit að ef ég ætla mér nógu mikið þá kemst ég á bak aftur.
Ég var því ekki lengi að sækja um sumarnámskeið Hólaskóla þegar það bauðst nú í vor og mér til mikillar gleði er ég komin inn.
Ég sé því fram á það að fara í fjórar vikur í vor á Hóla og með því láta gamlan og góðan draum rætast....
köllum það bara húsmæðraorlof hestasjúku sveitastelpunnar.
Kveðja Birta
28. apríl 2008
Fyrirmyndar félagssvæði
Ég hef verið í hestamennsku frá því að ég man eftir mér og sökum tíðra búferlaflutninga hef ég riðið út á mörgum stöðum bæði á Íslandi og erlendis.
Ég er að mestu uppalin í sveit í Vopnafirði og svo á Egilsstöðum á Austurlandi.
Í Vopnafirðinum var náttúrlega bara riðið út um allar trissur og hesturinn helsta farartækið til að fara að hitta vinina á næstu bæjum, ásamt því að vera notaður mikið við smalamennsku.
Það er alltaf yndislegt að ríða út í sveitinni þar eru hestarnir í sínu náttúrlega umhverfi og reiðmennskan í minningunni svo frjáls og óbeisluð, ég sé fyrir mér, mig og hin börnin alltaf berbakt og helst var tvímennt á valhoppi um víðan völl.
Í hesthúsahverfum er tilfinningin öðruvísi en þar eru reglur sem þarf að lúta bæði hvað varðar öryggi og umgengni, reiðmennskan er agaðri og meiri krafa gerð til tamningar og þjáfunar, riðið er eftir reiðleiðum og svæðið allt afmarkað,en samt er þessi reiðmennska líka mjög skemtileg þar sem þú þarft að þjálfa og aga bæði þig og hestinn á annan hátt.
Félagsskapurinn er líka mikið atriði í hestasportinu og mikið af fólki sem leiðist út í hestamennskuna, gerir það sökum þessa.
Aðstaðan í þeim mörgu hesthúsahverfum sem ég hef verið í um tíðina hefur verið mjög misjöfn og á sumum stöðum hreinlega hættuleg bæði hestum og mönnum, þessi reynsla hefur kennt mér hvaða kröfur mér finnst ég verða að gera til þeirrar aðstöðu, sem ég og mínir stunda og halda hesta.
Á meðan fjölskyldan hefur ekki verið í eigin hesthúsi, þá hefur verið erfiðara að fá þessum grundvallarkröfum fullnægt.
Öryggi til útreiða þarf líka að vera gott, þar sem reiðleiðum er vel viðhaldið með viðurkenndu undirlagi, fjarri umferð og öðrum vélknúnum ökutækjum sem engan vegin eiga heima á sömu götum.
Í gamla hesthúsahverfinu á Egilsstöum þurfti t.d. að ríða í gegnum íbúðarhverfi út úr hesthúsahverfinu og í kantinum á malbikaðri umferðaþungri götu til að komast eitthvað út fyrir. Þau tvö ár sem ég var þarna sem unglingur með hesta urðu til þess að ég nær missti áhugann á hestum til frambúðar sem segir allt sem segja þarf.
Þau skipti sem ég hef verið í hestum í útlöndum hefur sú hestamennska alfarið verið stunduð utan þéttbýlis þar sem þarf að keyra dágóða vegalengd til næstu borgar.
Því eru það algjör forréttindi fyrir mig og fjölskyldu mína að vera búin að finna hesthúsahverfi á landsvísu í ásættanlegir fjarlægð frá heimilinu, þar sem við nú höfum ákveðið að slá okkur niður og festa kaup á hesthúsi til frambúðar.
Á Mánagrundinni í Keflavík hefur verið alveg ótrúleg uppbygging frá því að ég kom á svæðið fyrst fyrir um 8 árum síðan. Hverfið er lýsandi dæmi fyrir það hvernig samheldin og duglegur hópur fólks með brennandi áhuga á sportinu sínu, fær í raun gjörbilt litlu hesthúshverfi í stórkoslegt útivistar og íþróttasvæði.
Með það að markmiði að allir geti fundið leið til að stunda hestamennskuna í þeirri mynd sem hentar þeim best, hvort heldur til skemmti-útreiða eða sem atvinnu, en þó alltaf sem fjölskyldu og hópíþrótt.
Með tilkomu reiðhallarinnar er eins og félagsvæðið sem nú þegar skartar snyrtilegum húsum og frábærum útreiðarleiðum ásamt tölverðu landi til beitrar, hafi náð þeim stalli sem kemur því í hóp þeirra 5 bestu á landinu.
Titill sem bara á eftir að auka hróður þess og efla þetta samheldna og öfluga félag um ókomna tíð.
Því óska ég öllum Mánafélögum innilega til hamingju með svæðið og get varla beðið þess að taka inn hestanna mína og Péturs og hefja útreiðar þar, næsta vetur.
Kveðja Birta Ólafsdóttir
|
